bir zamanlar hayatımın en orta yerinde olan insanlar şimdi nerede? ne vaziyetteler? umutlular mı bu dünyadan hala? hiç düşüyor muyum bir vakitler akıllarına? gerçi çok da önemli değil onlar benim hiç düşmüyor... ne sıfat geliyor usuma ne isim... bu satırlar birine/birilerine değil esasında geçmişime. bu dünyada en korktuğum, yaşamaktan imtina ettiğim o duyguyu yaşatacaklar bana... bir gün duyacağım adlarını birinden belki de tesadüfen... geçip gittiğini öğreneceğim bu diyardan. e sonra? hayatımın bir vaktinde gecemle gündüzüm olabilmiş insanların göçüp gittiklerini belki de yıllar sonra öğreneceğim. kızgınlıklarım, kırgınlıklarımla anacağım onları. oysa ölmüş birine kızgın kalmanın manası nedir ki? toprağını mı tekmeleyeceksin? mezarının başında öfkeni mi kusacaksın? ne işe yarayacak ki?
kızıyorum işte, biraz da bunun için kızıyorum tanrıya. bu hayattaki en iğrenç duyguyu yaratmayı ihmal etmediği için kızıyorum. varsa o boktan kader(leri) yazarken çekip gidecek, sonrasında ne halt ettiğini bilemediğimiz o insanlara değer vermemize sebep olduğu için de kızgınım. varsan tanrı'(m), çocuklarına bu denli acı yaşattığın için de kızgınım.
bu kadar
tetiklendiğim
için de
kızgınım...
bir gün öldüğümde;
travmalarımla gömülmek istemiyorum.
gümrah
51123 2332
