öyle günlerim oluyor ki kederimi hissetmemek için tüm dünyayı sırtlanasım ağırlığımdan başka bir şey düşünmeyesim geliyor. boynumun büküklüğü fiziksel sebeplerden olsa keşke. kopmuyor da körolasıca koparamıyorum da.
kafamın içinde dönen bir şiir dizesi
“…şöyle koca ve harab olmuş bir sesle adını haykırmakla doyasıya rahatlatamadım yüreğimi…”
ne zaman erişeceğim ruhumun düzlüğüne?