bugünlere düşünmeden edemediğim bir konu var "yeniden yaşamaya başlamak." son zamanlarda çabaladığım yegane şey buydu, yeniden yeniden yeniden. oysa ki izin vermiyorum kendime yeniden başlamak için. ne zaman koyversem kendimi hayatın kollarına içimde birileri tutuyor, izin vermiyor. ve tam da bugün tüm bunları bazı şeyleri atlatamadığım için yaşadığımı düşünürken bugün tam tersine atlattığımı ve tam da bu sebeple yaşadığımı fark ettim...
"sorun sende değil 'bebeyim' bende"nin vücut bulmuş haline dönmek üzereyken bu aydınlanmayı yaşamak beni mutlu etti. içimle de bi' anlaşma yaptık ne koyvereceğim kendimi ne de delicesine tutacağım, her zamanki insan olup duygularımı çatır çutur tüm dünyaya inat yaşayacağım. hala daha bir şeyler hissedebildiğim için mutlu olmalıyım üstelik.
sobada elini yakarsan tekrar elini sobaya sürmekten çekinirsin, "sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer..." ve niceleri. boş tüm bunlar eyyy içim! düştüysek de kalkarız daha ölmedik ya, düşsek de kalkarız daha ölmedik ya!
efenim bu satırları yazmaya başladığım andan itibaren birçok şarkı eşlik etti bana bitirirken de ferdi özbeğen'den bizim hikayemiz şarkısı ile bitiriyorum...
*gümrah, 27622